راه موفقیت

خدا را شکر که شهرم به شکرانه این نعمت‌های بی‌دریغ، محکم‌تر و پرانرژی‌تر از همیشه زندگی می‌کنیم.
باران پاییزی روزهایمان را متبرک می‌کند و به این ترتیب، زندگیمان پربرکت می‌شود. شک نداشته باشید که برکت الهی از همه طرف، به سویمان سرازیر می‌شود.

"شازده کوچولو تکرار کرد تا در خاطرش بماند:
من مسوول گلم هستم."
با جمله بالا موافقم. آن را تعمیم می‌دهم: علاقه‌مندی، مسوولیت می‌آورد. علاقه به همسر و خانواده، مسوولیت حمایت، محبت و تامین نیازهای زندگیشان را به ارمغان می‌آورد. علاقه به دوست هم حمایت و محبت را شامل می‌شود. علاقه به همکار و... هم.
علاقه‌مندی به گفتن چهار تا جمله محبت‌آمیز نیست! گفتن "دوستت دارم"، راحت‌تر از آب خوردن است! اما پذیرشِ داوطلبانه مسوولیت‌های پشت سر این علاقه‌مندی، مبحث مهم و قابل تاملی‌ست!
باید خودمان، خودمان را متعهد کنیم به انجام وظایف نانوشته‌ای که در قبال فرد یا افراد مورد علاقه‌مان داریم. باید هر روز و همواره تکیه‌گاه‌شان باشیم. حتی مواقعی که از او یا آنها می‌رنجیم و عصبانی می‌شویم، بار مسوولیتمان کم نمی‌شود. نباید به بهانه رنجش و عصبانیت، شانه خالی کنیم و آن فرد یا افراد را رها کنیم.
نباید در برابر انتقادهایشان، موضع بگیریم! برعکس، باید در طول زندگیمان یار و یاورشان باشیم و از کمک و محبت به آنها لذت ببریم.
چه در این روزهای پربرکت باران و چه در روزهای دیگر خدا، به یاد داشته باشیم که در قبالِ گل یا گل‌های زندگیمان مسوولیم.